اصلا امیدی ب آینده ندارم

پرسش

سلام خسته نباشید من ی دختر ۲۰ساله هستم از بچگی خیلی زودرنج بودم وخیلی زود ناراحت میشدم گریه میکردم.این زود رنجی تا الانم هس.من همش تو بچگی ام حس میکنم گیر کردم و مث بچها ساده و ب چیزای بچگانه فکر میکنم و هیچ چیز تو زندگی جدی نمیگیرم الان ی سال هست ک خیلی بیخیال تر از قبل شدم دیگه هیچی مهم نیس درس ام نمیخونم و نسبت ب گذشته کم حرفم خیلیا همش ب مامانم یا خودم میگن برو پیش روانشناس تو عادی نیسی نرمال نیسی.من خیلی خجالتی شدم و از جمع خوشم نمیاد حتی صاحبکارم  بهم گفتتو اشتیاقی نداری اصلا .و من از سرکار دراومدم ی ماه با هیچ دوستی حرف نزدم تنها بودم خیلی خوب بود ولی الان ک باهاشون حرف میزنم یا آدم جدیدی  برای دوستی پیدا میکنم دوست دارم ناراحتم کنن همون اول رابطه و من تنها باشم من قبلا بخاطر طلاق پدر مادرم تو ۳ سالگی خیلی ناراحت بودم ولی الان اصلا برام اهمیتی نداره ولی باز من خیلی ناراحتم نمیدونم دلیلش چیه زندگیه خوبیم دارم ولی همه میگن تو نرمال نیسی منم بخاطر این حرفا دلم‌نمیخاد با کسی حرف بزنم.حتی قبلا شخصی خیلی دوست داشتم مدت طولانی ای ۴سال ولی باهاش رابطه ای نداشتم دوست بچگیم  بود الان حتی شور اشتیاقی ب اون ندارم و اصلا امیدی ب آینده ندارم.من باید چیکار کنم ک مثل قبل بشم امید دار بشم و برای آینده تلاش کنم و بهم نگن نرمال نیستی

0
ناشناس 8 ماه 0 پاسخ ها 85 نمایش

پاسخی دهید