١۴ سالمه ، همیشه پسر خوب و ایده ال بودم ، همه خانواده و اشناها بعنوان

پرسش

١۴ سالمه ، همیشه پسر خوب و ایده ال بودم ، همه خانواده و اشناها بعنوان پسر خوب از من یاد میکنن ،درسم خوبه و تیزهوشان درس میخونم،٣ ساله تصمیم به مهاجرت گرفتیم ، رابطه نزدیکی باهم داشتیم و اصلا مخالف و تفاوت نظر نداشتیم، از اونجایی که تک فرزند هستم رابطه نزدیک زیادی با والدینم دارم ، ولی جدیدا زندگیمون عوض شده…مامان بابام باهم زیاد بحث میکنن ، مادرم کمتر به ما اهمیت میده ، ( از طریق تحصیل مادرم اقدام به مهاجرت کردیم) من از بچگی جوری بودم که انگار از خیلی چیزا خبر ندارم و نمیفهمم که دارن از هم دور میشن و الان باهم بحث و دعوا میکنن و فک میکنن من نمیفهمم ، تا حالا سعی کردم نشون بدم ناراحتیمو ولی خیلی موقت همه چیو خوب جلوه میدن بعد یادشون میره منم تو این خونه ام و نیاز دارم به زندگی عادی : رابطه نزدیک باهم ، محبت، دیدن عشق بین والدین، نمیشه واقعا ،دارم خسته میشم درسم افت کرده دارم به سیگاری که تو خونه س فک میکنم ، در لحظه تو ذهنن کارای غیر منطقی و خشن تو ذهنم میاد، فک میکنن خیلی وقتا ناراحتی من از این وضع کرونا و ندیدن دوستام و نداشتن تفریحه ، لطفا بگین چیکار کنم ، بهشون نشون بدم دارم میمیرم ، خودمو از پشت بوم پرت کنم ؟ چیکار کنم؟!؟ ممنون🥺

0
دردمند 2 ماه 0 پاسخ ها 47 نمایش

پاسخی دهید